ज्येष्ठ पार्श्वगायिका आशा भोसले अनंतात विलीन; शासकीय इतमामात अंत्यसंस्कार, राज्यपालांसह मान्यवरांचे अखेरचे दर्शन

संपूर्ण महाराष्ट्र साश्रुपूर्ण नयनांनी झाला सहभागी

विशेष प्रतिनिधी, मुंबई दिनांक: १३ एप्रिल २०२६

ज्येष्ठ पार्श्वगायिका, पद्मविभूषण आणि महाराष्ट्र भूषण पुरस्काराने सन्मानित आशा भोसले यांचे १२ एप्रिल २०२६ रोजी वयाच्या ९३ व्या वर्षी निधन झाले. सोमवारी दादर येथील कै. भागोजी कीर हिंदू स्मशानभूमी येथे त्यांच्या पार्थिवावर शासकीय इतमामात अंत्यसंस्कार करण्यात आले. पोलीस दलातर्फे हवेत बंदुकीच्या तीन फैरी झाडून या महान तपस्विनीला मानवंदना देण्यात आली.

राजशिष्टाचार आणि मान्यवरांची उपस्थिती तत्पूर्वी, प्रधानमंत्री नरेंद्र मोदी यांच्याकडून पाठविण्यात आलेले पुष्पचक्र मुख्यमंत्री देवेंद्र फडणवीस यांनी दिवंगत आशा भोसले यांच्या पार्थिवावर अर्पण केले. राज्यपाल जिष्णु देव वर्मा यांनी निवासस्थानी जाऊन आशाताईंच्या पार्थिवाचे दर्शन घेतले, पुष्पचक्र वाहिले आणि भोसले कुटुंबीयांचे सांत्वन केले.

अंत्यसंस्कार प्रसंगी मुख्यमंत्री देवेंद्र फडणवीस, उपमुख्यमंत्री एकनाथ शिंदे, उपमुख्यमंत्री सुनेत्रा अजित पवार, मंत्री छगन भुजबळ, आशिष शेलार आणि मंत्रिमंडळातील इतर सदस्य उपस्थित होते. तसेच चित्रपटसृष्टीतील कलावंत, लोकप्रतिनिधी आणि हजारो चाहत्यांनी या स्वरसम्राज्ञीला भावपूर्ण श्रद्धांजली अर्पण केली. जणू नियतीने भारतीय संगीताच्या सुवर्णकाळाचे सर्वात समृद्ध पान आज कायमचे मिटून टाकले आहे.

शेवटचा प्रवास 

सोमवारी सकाळी ११.०० ते दुपारी ३.०० या वेळेत त्यांचे पार्थिव राहत्या घरी अंतिम दर्शनासाठी ठेवण्यात आले होते. यावेळी राजकीय क्षेत्रातील दिग्गज जसे की उद्धव ठाकरे, सुशीलकुमार शिंदे, सुप्रिया सुळे, आदित्य ठाकरे यांच्यासह मुंबई महानगरपालिका आयुक्त अश्विनी भिडे आणि जिल्हाधिकारी आंचल गोयल यांनीही उपस्थित राहून दर्शन घेतले.

विश्लेषण आणि सामाजिक परिणाम 

आशा भोसले यांचे जाणे ही केवळ एका कुटुंबाची किंवा संगीत क्षेत्राची हानी नाही, तर तो संपूर्ण भारतीय संस्कृतीला बसलेला धक्का आहे. सामान्य माणसाच्या जीवनातील प्रत्येक भावनेला त्यांनी आपल्या स्वराने जिवंत केले. ज्या आवाजाने आपल्याला प्रेमात पडायला शिकवले आणि विरहात सावरले, तो आवाज आता केवळ स्मृतिरंजात उरेल, हे वास्तव स्वीकारणे मनाला जड जात आहे.

त्यांच्या गायकीतील अष्टपैलुत्व आणि जिद्द ही येणाऱ्या पिढ्यांसाठी प्रेरणादायी ठरेल. एका समृद्ध युगाचा हा असा शेवट होणे, ही सांस्कृतिक पोकळी कधीही भरून न निघणारी आहे.

आज आशाताईंच्या पार्थिवावर अंत्यसंस्कार झाले असले, तरी त्यांचे हजारो अजरामर गीते मराठी आणि भारतीय मनात कायम जिवंत राहतील. मात्र, एक प्रश्न मनात घर करून जातो - एकाच आयुष्यात हजारो छटा आपल्या स्वरांनी जिवंत करणारी अशी 'आशा' पुन्हा कधी या धरेवर अवतरेल का?